اتاق آبی

و دیگر آرزوی نیست ..... (روزهای بدون آرزو 2)

manosohrab — Wed, 25 Nov 2009 12:16:18 GMT

پای پل دخترکی بی پاست .... دب اکبر را بر گردن او خواهم آویخت ......

قصه نداشتن هایم مال امروز و دیروز نیست .... نقل عمری است که دویدم و نرسیدم به آنچه که می باید .. قصه ..قصه آرزوی است که اینک کابوسی برای لحظه های خاکستری عمر رو به زوالم است .

آرزوی دیدن دوباره .. رسیدن دوباره ... بوییدن دوباره ... بودن دوباره ... آرزوی دوباره .. من ...

کاش همه قوانین جهان را می دانستم تا اینک آرزویم نمی مرد .... کاش می دانستم سبزی شبنم از ا برگی است که خانه دلش را برای شبنم هدیه کرده .. کاش رنگ همه گل های باغچه دوستیمان رامی دانستم ..

کاش پدرم باغبان بود . کاش مادرم گل را می دانست که خود گلی بود .. کاش پدر مرا می آموخت که گل ها را چطور صدا کنم و برگ را چگونه رها که خودم را ....

کاش آن دخترک جسور هر روز گلهای باغمان را نمی کشت تاهمیشه زخمی به جان باغچه مان ببینم .. کاش آن دخترک رویایی گلهای باغچه مان را برای گلدان دیگری نمی چید تا همیشه زخمی به جان باغبان نباشد ....

مگر جرممان چیست ؟؟

درست آنکه باغبان نابلد گلهایش خواهند مرد.. اما چه حقی است برای آن دخترک که بیاید و بچیند و بشکند و بمیراند و ببیند که باغبان میمیرد ... کاش روزی دخترک بیاید و طراوت بهار را بچشد و دست از غارت معصومانه اش بر گیرد و باغبانی باشد از برای گل هایی که می میرند اما ... حال نفس دارند ...

۴ آذر ۸۸

یک روز پس از مرگم

می دانم تکراریست اما جان نوشتنم نیست ...

manosohrab — Sat, 21 Nov 2009 17:18:18 GMT

"تقدیم به روح بزرگ معلم آزادی دکتر علی شریعتی"

به بهانه ۳ آذر

"نان ٬ آزادی و فرهنگ

معلم آزادی می گوید زندگی تثلیث این سه کلمه است .نان می خواهی تا بمانی ٬ فرهنگ تا بدانی و آزادی تا بخوانی ....

بمانی تا رمز و راز پیرامونت آشکار شود ٬ بدانی تا هزار توهای خیالت تو را دچار رخوت و سستی نکند و بخوانی تا این همه ریز و درشت جهان با تو بخوانند . ثالث می گوید:

" زندگی را مردم پیشین خورد و پوش و لذت آغوش می دیدند ".

خوردنت نان ! پوشیدنت فرهنگ و لذت آغوشی هم آزادی است !!!!!!!!!

از اولی و دومی بگذریم . آزادی را اعدام کنیم .واژه ای که از سینه خیال انگیز ترین دخترها و پسر های جهان برخاست .مردان علم و سیاست بسطش دادندو به قولی همه گیرش کردند. چه دروغی ٬ درست به اندازه عدالت یاوه پردازی است .به شرط آنکه سه ضلع مثلث زندگیت بر قرار باشد تازه آن هنگام یک پایه داشتنی هایت دروغ است وای به حال آن روزی که فرهنگت هم پوشالی باشد . آنوقت مثل همه آدمهای اطرافت فقط به فکر نان خواهی بود و بس . دیگر وجود زندگی یا یا وجدان کار برایت مفهومی نخواهد داشت تا به فکر دیگری باشی . تو می مانی و پول و پول و پول .

آن وقت است که داشتنی هایت (فرهنگ) کنار خواستنت( آزادی) بوی بودن(نان) می گیرد آن هم به هر قیمتی !!!!!!!!!!!!!

نه وصل ممکن نیست ....

manosohrab — Sat, 29 Aug 2009 12:26:18 GMT

نه وصل ممکن نیست " تقدیم به حضرت عشق سهراب سپهری"

همیشه فاصله ای هست

اگر چه منحنی آب بالش خوبی است ٬ برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر"

چند دیوار گلی ٬ یک درخت سیب و پرندگانی که گویی سکوت پایان راهشان است .

این ها برای عاشق شدن کافی است .

دیواری که بدان تکیه دهی ٬ درخت سیبی که از عطر و تبلور بی نهایت سبز و قرمزش مست شوی و پرندگانی که تو را از تنهایی رها کنند . خیلی هم سخت نیست اگر ایوان احساست را آب و جارو کرده باشی . یک دل می خواهد درست اندازه آسمان بالای سرت . فقط کافی است بدانی از پر باز تا پرواز چقدر راه است . شنیده ای که می گویند " اولین گام سخت ترین قدم هاست " ؟ .

آن دیواری که برایت گفتم برای آنست که دستت را بر آن بگذاری و بلند شوی . درخت سیب هم برای آن می خواهی که بدانی برای پریدن و رسیدن به حرارت سیب باید روی انگشتانت بلند شوی ٬ آنهمه پرنده برای آنکه بدانی پر گرفتنت خیلی هم سخت نیست . به همین سادگی می توان عاشق شد .

نه چشمان خیلی زیبا می خواهد نه مال و منال فراوان . فقط باید برخیزی ٬ رسیدن به عشق هم که از همه راحت تر است . کافی است نگاهی به خودت بیاندازی تا ببینی چگونه معشوقه عشقی دیرینه هستی. به قدمت ده ها و حتی صد ها هزار سال !!!

آنگاه که وجودت از عشق لبریز شد معشوقه ات دو بال برایت بر می گزیند . یکی اجساس و دیگری ایمان . اولی برای آنکه عشقبازی را بیاموزی ٬ دومی برای آنکه فراموش نکنی عاشقی . چون اگر وجودت از احجام زمینی پر شود باید آسمان را پس بدهی . از آنطرف هم اگر احساست مادی شود باید به فکر حساب و کتاب باشی .

کاش می دانستم چرا مولانا می گوید :

" تو گل بدی و دل شدی

عاقل بدی عاشق شدی "

آخر انسان گلی به چه درد می خورد ؟؟ اگر دلت به حال کتاب های خاک خورده ویترین کتاب فروشی نسوزد یا نمیری از آنکه پدران پدرت را منکر شوند همان بهتر که گل بمانی تا روزی خاک شوی و ...

اگر هم عاقل باشی در عشقت به حساب و کتاب می اندیشی که آیا دوست داشتنت نفعی برایت دارد یا نه؟؟ دیگر به این فکر نمی کنی که از خودت بگذری تا معشوقه زمینی ات دمی بیشتر بیاساید .

بگذریم به قول عشق "

" عبور باید کرد و گاه از سر یک شاخه توت باید چید "

مرد لحظه های هیچ ....

manosohrab — Thu, 16 Apr 2009 11:33:18 GMT

مرد لحظه های هیچ

دیگر دلم نمی خواهد به کسی پروانه هدیه کنم

چه تفاوتی دارد ؟ چه بخواهی و نتوانی چه بتوانی و نخواهی .وقتی به یاد لحظه های اساطیری خیال پروانه می افتم دلم به حال حماقت عاشقانه و ناشیانه اش می سوزد .او عاشق نور است و نور می سوزاند تمام وجودش را .

دلش به چند لحظه گرمای مغرضانه شمع خوش است .نمی داند که زوال و فنای بالهایش به دلخوشی شمع نمی ارزد......این قانون صداقت است .اول زیباییت را می کشد بعد نشانت میدهد چقدر زشتی ! آندم آنقدر دست و پا می زنی تا تمام شوی .

فرقی نمی کند ... قصه شمع و پروانه عمری است راوی ندارد .نه برای آنکه کسی نیست تا شرحش دهد چون دلشوره پروانه ها هیچ گاه تمام نمی شود .من گمان میکنم نزدیکی های رفاقت چند دانه هست برای چیدن .به شرط آنکه دمی از خیال دام های کنارت رها شوی و چشم هایت را به نگاه معصومانه کبوترهای بامت بدوزی آن وقت هیچ گاه پروازی را مهر اسارت نمی زنی

.چطور دلت می آید آن همه خاطره رهیدن را با چند لحظه سرور بشکنی ؟

مگر این همه پر شکستن طوق بهار از گردنت نریخت ؟؟ مگر آن همه کبوتر در دام ..خانه ات را نسوخت ؟؟ فکر آنکه همه آسمان مال توست بس است؟؟

خیالت آنکه پر می کشی تا بیکران خورشید .. می رهی از هر چه بند و دام و می گریزی از همه عادت های ناگزیر؟؟ ندیدی که بامی نمانده تا دمی بیاسایی ؟؟ فکر آن چند لحظه گرمای آتشین و لذت زوال هوش از سرت برده ....

مهم نیست چند نامه کوتاه به ارغوان نوشتی*... مهم آنست که بتوانی بار دیگر دوست داشته باشی .. مهم آنست که بتوانی عاشقانه ای آرام برای لحظه ای تابدارت بسازی ....

*به یاد نادر ابراهیمی

۱۳۸۸/۱/۲۶خورشیدی... کنار نم نم باران

عشق باش نه عاشق

manosohrab — Sat, 07 Feb 2009 15:53:18 GMT

سال نو خورشیدی مبارک

به پدر بزرگ که چند روز دیگر دو سالی می شود که دلم تنگش شده

نباید ماند و دل بست . اینجا پر از هراس شاپرک هایی است که به خودسوزی ناشیانه شان دل بسته اند و گمانشان وصل است و نیستی .نیستی از بود بی وجود زمانه ارغوان های بی ریشه آن هم برسر مرداب تزویر و ریای خیال . پا بند این دو سه فرسخ راه شدی مثالت مثال همان شاپرک های قصه وصل است . نگاهت به سبزی بی ریشه درختان مرده زار پاییز که بیافتد آنگاه خیال ماندن از سرت می رود .

گرد و خاک نگاهت که با نسیم بهاران زدوده نمی شود !باید در پس طوفان های گرسنه ای باشی که یک شبه کار زمستان میکنند.آنوقت شاید دو سه گام جلوتر از پایت را دیدی .... آن هم شاید .زندگی را اگر بخش کنی یک بخشش رفتن است و آن یکی خیال رفتن .همیشه هراس دارم از تنهایی نمور و سرد هوس !!!کاش نیامدن میدانستم تا اینچنین در باور دو راهی مرگ گرفتار ریشه نسیان وفراموشی نمی شدم . دلم تنگ شده است از بس که این ریشه های پوسیده مرا دلبسته جاده کرده اند . اینجا که خیال روان جوی به دریای شور مرگ می رسد .بهتر نبود تکه سنگی می شدم که سالیان دراز گذران عمر فکر در هم تنیده ام را نظاره می کردم ؟! عاقبت که چه ؟! سنگ و آب فرقی نمی کند .. خاک خاک باید !!!!! آنقدر رها که نتوانی رسوب خاطره عاشقانه کسی باشی .

عشق باش نه عاشق . عشق است که کار هزاران عاشق می کند .عاقبت عاشقی تحمل سرما و نم رعب آور نیستی است .اما اگر عشق باشی آنچنان پر باز می کنی که تمام آبی زمین قطره اشکی خواهد بود که رهایت می کند ..... رهایت می کند از بند عادتهای آیین ات .کمی پایین تر از آنچه فکر می کنی نزدیک چشمانت نگاهی تابدار ناله های توست . چه ضجری دارد نگاه مادری که سرکشی عاصیانه

کودکش را به مهر لایزال وجودش می بخشد .

تو سرکشی می کنی ...او لبخند می زند .....

خون می ریزی ..او لبخند می زند ......

سنگش می زنی ...او لبخند می زند ......

فراموشش می کنی .... او لبخند می زند .

دلم چقدر تنگ آغوش مادرانه زمین شده است . حیف است که کام از این زمین عاقبت نگیریم .بگشای مادر آغوش بیکرانت را که این فرزندعاصی دلش تنگ است از بی پناهی جاودانه عشق .....

۱۸ بهمن ۸۷

نزدیک مهربانی پدر بزرگ

بهانه ها ....

manosohrab — Wed, 21 Jan 2009 16:06:18 GMT

من وامدار بی نهایت فریادهای زمینم

درست از پشت خیال کودک فال فروشی که از سنگینی کوله بارش

فریاد بر می آورد

آی انسان!!!!

به کدامین گناهت کاینچنین مغضوبی؟

یا صدای آن زنی که از قهقرای کوچه دلتنگی اش نعره بر می کشد

و از خیال هرزه پیچک باغچه

می هراسد آنزمان که پندار زردی از آسمان می تابد .

از طلایی خورشید یا زردی کویر .....

هر دو آتش به جان زمین می ریزند

گهگاهی صدای چرخ گاری مرد لبوفروش عرش را به لرزه در می آورد

درست همان زمانی که همه شهر خود را به خواب زده اند

تا صبح را با پول های سیاهی شروع کنند...

که خون بهای مستی همان چرخ هاست.

نمی گردد روزگار به کام مردمانی که نمی دانند خورشید

از شمال طلوع می کند.

سال های سال خورشید بر سرمان هوار می شود

روشنی باغچه دیگر رویایمان شده است ....

چه کنیم ساکن جنوب عشقیم!!!!

یلدای هشتاد و هفت

۳.۵۶ دقیقه صبح

روزهای بدون آرزو

manosohrab — Sun, 21 Dec 2008 09:06:18 GMT

هیچ وقت این همه ذرت "مزکیزی" یکجا ندیده ام

دلم نمی خواهد بخوابم . حوصله نبودن ندارم . دیگر تشویش و اضطراب برف هم مرا آرام نمی کند به گمانم چیزی گم کرده ام .راستش را بخواهی چند روز پیش آن پسرک فال فروش را که تقدیر مهمانم کرد رنجاندم. به خیالم دروغ می گفت که من اولین خریدارش هستم . چه باید می خریدم ؟ چند برگ کهنه رویش چند بیت از حافظ نگاشته اند ؟؟ یا شاید باید دل کودکی را شاد می کردم که معلوم نبود چه سهمی از این پول ناچیز دارد ...

نه این من نیستم . چقدر غریبه ام با خیال کودکی و تنهایی ام و چقدر فاصله دارم با آن همه حجم سبز . نمی دانم گم شده ام یا گم کرده ام . چه فرقی می کند . پروانه که نباشی نمی فهمی سوختن و نیست شدن قاموس کدام قانون نا نوشته است .

جلوی آیینه هیچ کس را نمی بینم . چقدر تار شدم . تازگی ها چند تار سپید مو هم در میان انبوه موهایم یافته ام . چقدر غریبه ای اگر همرنگ نباشی .حتما دلیلی دارد . مگر می شود همه باورهایت ناباورانه حکم اعدام عقایدت را صادر کنند ؟؟ به همین راحتی ها نیست . چند فرسخ باید پیاده به خیالم بیایی و چند روز در کنار فریادهای گاه و بیگاهم از خواب بیزار شوی تا بفهمی که من خودم از همه محتاج ترم .

موقعی کتاب فروشی بهترین جای جهان بود . از میان آنهمه برگه های سپید و براق دست می کردی و کتابی بیرون می کشیدی . چه لذتی داشت وقتی برای روزهای مباحثه ات اسم کتاب جدیدتری را می دانستی . نه برادر جان !!آنقدر دور و بر خود را با آدم های جورواجور و رنگارنگ پر کرده ای که یادت رفته باید به گلدان لب پنجره آبی بدهی . راستی خودت چند وقت است تشنه ای ؟؟ الان درست یک سال و چند ماه و چند ... درست از لحظه ای که طلب دریا کردی . آن هم بدون آنکه بدانی دریا فقط به درد نگاه کردن می خورد . مجذوبش شوی حکمت فناست . هیچگاه تن به موجهای کوچک و دلربایش مده . تا به خود بیایی می بینی همین موجهای کوچک و معصوم تو را به دست حادثه دادند . خیلی وقت پیش کنار دریا روی شن های ترد و چسبناکش خیال کردم باید دیواری داشته باشم تا بدان تکیه دهم و تمام روز به منظره دریا نگاه کنم .اما حالا بیشتر شبیه چوب خمیده ای شدم که فقط به درد سوزاندن می خورد .

بگذریم . آنقدر گفتم که خوابم گرفت . یادم نبود زوال و حیات ما اختیاری نیست . خدا کند وقتی صبح چشمانم را باز می کنم مثل حالا بی آرزو نباشم ./

نزدیکی های شب یلدا

مرد لحظه های زیر صفر

manosohrab — Mon, 17 Nov 2008 12:28:18 GMT

تقدیم به شاهین مظفری

باید نگاهت آبی و دلت سبز سبز باشد تا به قلب همه آشیان داشته باشی. خیالت از هر چه زشتی رها و زبانت به هر چه زیبایی جاری، خیلی گزاف است مردِ مردم نباشی ولی در دلشان جابگیری. باید از جنس دوست باشی تا دوست داشته باشی مرد قصه ما همه این بالاییها را دارد.

در چهره گردگون و سفیدش با آن ریشهای نرم نامرتب همیشه حسی از دوستی آزارت میدهد. گویی مجبوری تن به رفاقتش بدهی از زلالی خیالش دلم میخواهد همه پروانههای جهان را به او هدیه کنم تا با بالهای کوچک و ترد پروانهها، همه آدمهای تنهای زمین را با خود به آسمان ببرد.

کلامش با آن عبارت همیشگی چنان معجزهای میکند که گویی پسرک خندهروی خانه ما سالهاست تو را میشناسد.

نگاهی دارد به وسعت آسمان و دلی به قدر دریا. پر است از خیال ما شدن، از یکی شدن. اما من همیشه در پشت نگاه نافذی که از پشت عینک تمام فلزیاش وحشیانه به سویم پرتاپ میشوند غمی بزرگ میبینم غمی به اندازهی... نمیدانم شاید پاییز و شاید غم رهایی از کندی ثانیهها.

اما پسرک خنده روی دوست داشتنی ما نمیداند دوستانی دارد که تن به همه دقایق پاییزیاش میدهند تا به خیال درخت نارون تنهای باغ همسایه که عمری به شوق بهار میماند، برویند و بسازند خانهای پر از وفا و صفا و مهربانی. تا باغبان بداند که سبزی باغ به حرمت جوی آب روانی بود که بیصدا و بیهیچ منتی به درخت جان میبخشید تا همه بدانند مرد لحظههای زیر صفر پر است از خیال دریا شدن!!

... شاهین عزیزم من و همه دوستان بهاری ات به قلبمان برایت آشیانی ساختیم که هیچ باد مخالفی یارای ویران کردنش را ندارد.

سبز بمانی تا ابد.

هفت مهر ماه 87 خورشیدی

"تنهايي

manosohrab — Sun, 26 Oct 2008 14:02:18 GMT

رنج تلخ است ولي وقتي آن را به تنهايي مي کشيم تا دوست را به ياري نخوانيم،

براي او کاري مي کنيم و اين خود دل را شکيبا مي کند.

طعم توفيق را مي چشاند.

و چه تلخ است لذت را "تنها" بردن

و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن

و چه بدبختي آزاردهنده اي ست "تنها" خوشبخت بودن

در بهشت تنها بودن سخت تر از کوير است.

در بهار هر نسيمي که خود را بر چهره ات مي زند ياد "تنهايي" را در سرت زنده ميكند .

"تنها" خوشبخت بودن خوشبختي رنج آور و نيمه تمام است .

" تنها" بودن ، بودني به نيمه است

و من براي نخستين بار در هستي ام رنج "تنهايي" را احساس کردم.

دیوانه وار !!!!!!

manosohrab — Mon, 15 Oct 2007 16:50:18 GMT

تقدیم به روان پاک استاد عشق حضرت سهراب سپهری

۱۵مهر سالروز شکفتنش جاوید باد

" هرکه در حافظه چوب ببیند باغی

صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند

هر که با مرغ هوا دوست شود ... خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود !!"

.... و آنسان که استاد عشق من و ما را به اندیشیدن می خواند ٬ دمی تامل هم جزایی نا شمار دارد . بیا انسان خاکی ٬ اوج بیکران کران عشق و عرفان را یکجا ببین . ببین که چگونه حضرتش را لای شب بو ها می یابد و چطور در حرارت یک سیب دست و رو می شوید .

به همین سادگی تمام ناله های بشر را در چند سطر ناچیز فریاد می کشد :

" حکایت کن از بمب هایی که افتاد و من خواب بودم .. بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند ؟؟ "

آری استاد عشق تمام نا تمام وجودم را سیراب کرده از آنچه عمری است نمی یابم . بیا و بخوان یا نه بدان ! ببین که چطور استاد عشق دستت را چون کودکی نو پا می گیرد و گام به گام قدم به قدم از پله های مذهب بالا می کشد تا هوای خنک استغنا را برایت به ارمغان بیاورد .

وای .... چه شوری دارد آنسان که خیالت رویای همان دخترک بی پاست . آنگاه که از سرای مسلولین صدای سرفه ..نه فریاد می شنوی . درست همین جاست که باران رهایی چشم هایت را می شوید ٬ دو بال به تو می دهد قدر آسمان تا شیار روشن جت ها را ببینی و شاید فقط شاید صدای پرپرچه ها را بشنوی . دیوانه ام می کند .... دیوانه ام کرده است ٬ من صدای قدم هایش را می شنوم ٬ می آید از آن دور از پشت غفلت تبریزی ها . او فقط می داند که شقایق چه گلی است .

نگاه کن که چگونه قوطی خالی مشروب خیال جوی آب را آشفته است . ببین که چگونه سنگ ها ابدیت غم را فریاد می زنند . ببین استاد عشق چگونه به گل سوسن می گوید شما !!!!!!!!!

" دوستان من کجا هستند ؟ روز هاشان پرتقالی باد "

بیا دوست من بیا تا نگذاریم عشق روی طاقچه عادت خاک بخورد . بیا تا پر بگیریم ٬ تا بدانیم . بیا تا به سمتی برویم که درختان حماسی پیداست . بیا تا فریاد برآریم لادن اتفاقی نیست شاید ما هم با مرغ هوا دوست شدیم .

امید مهراد ۱۴ مهر ۸۶ خورشیدی