تقدیم به شاهین مظفری

کلامش با آن عبارت همیشگی چنان معجزه­ای می­کند که گویی پسرک خنده­روی خانه ما سال­هاست تو را می­شناسد.

نگاهی دارد به وسعت آسمان و دلی به قدر دریا. پر است از خیال ما شدن، از یکی شدن. اما من همیشه در پشت نگاه نافذی که از پشت عینک تمام فلزی­اش وحشیانه به سویم پرتاپ می­شوند غمی بزرگ می­بینم غمی به اندازه­ی... نمی­­دانم شاید پاییز و شاید غم رهایی از کندی ثانیه­ها.

 اما پسرک خنده روی دوست داشتنی ما نمی­داند دوستانی دارد که تن به همه دقایق پاییزی­اش می­دهند تا به خیال درخت نارون تنهای باغ همسایه که عمری به شوق بهار می­ماند، برویند و بسازند خانه­ای پر از وفا و صفا و مهربانی. تا باغبان بداند که سبزی باغ به حرمت جوی آب روانی بود که بی­صدا و بی­هیچ منتی به درخت جان می­بخشید تا همه بدانند مرد لحظه­های زیر صفر پر است از خیال دریا شدن!!  

... شاهین عزیزم من و همه دوستان بهاری ات به قلبمان برایت آشیانی ساختیم که هیچ باد مخالفی یارای ویران کردنش را ندارد.

سبز بمانی تا ابد.

          هفت مهر ماه 87 خورشیدی