"زندگی را مردم پیشین

                    خورد و پوش و لذت آغوش می دیدند ..."

هوس ٬ قفس و یک مشت پرنده فراموشکار .

تا بحال سردی میله های قفس را حس کرده ای ؟ گاهی اوقات فکر می کنم پرندگانی که درون قفس پر و بال می زنند مرده اند .آخر نفس هایشان گرمایی ندارد.

تکرار بینهایت فلز ٬ این تنها چیزی است که دیده اند . دنیای کوچکی دارند .طفلکی ها گرفتار زندگی اند ٬ مثل همه آدم هایی که دور و برت می بینی . دنیایشان فاصله بین خانه تا محل کارشان است . صبح ها تا شب بیدارند شب ها هم تا صبح می خوابند. گهگداری هم لغزش هیجان آوری بین دو تن خسته و شاید تبدار اتفاق می افتد ... فقط همین !!!!

نه از خدایشان خبری دارند ٬ نه آسمان دلگیر را می شناسند و نه حتی می دانند که " لادن اتفاقی نیست " . طعامی می خواهند تا بخورند ٬ لباسی تا بپوشند و طبیعت مخالفی تا به آغوش بکشند آنهم برای آنکه شاید دمی بیاسایند فقط شاید .

گاهی اوقات به پرنده ها حسادت می کنم . تمام تلاششان این است که جوجه هاشان را پر و بال دهند . نه طمع بر دانه های دیگری دارند نه به فکر خراب کردن لانه همسایه شان می افتند . فقط یک چیز را می دانند ..که باید پرواز کنند ٬ فارغ از هر هوسی ... هیچ می دانی " هوس " چیز مقدسی است ؟! معلم عشق می گوید :

" اگر ادم در بهشت هوس نمی کرد میوه ممنوعه را بخورد هیچ گاه به آگاهی

 دست نمی یافت ." *

راست می گوید . اگر هوس نبود آدمی تا ابد در بهشت می ماند و هیچ وقت نمی فهمید وصال یعنی چه !؟ او به هر چیز که می خواست دسترسی داشت حتی به خدا . آدم ها عادت دارند همه چیز را به نفع خودشان تغییر دهند . تحریف جزیی از وجودشان است ...

برای خودشان قانون گذاشتند

رسیدن به جان دیگری .......... عدل

رسیدن به مال دیگری .......... فکر

رسیدن به تن دیگری .......... عشق

رسیدن به روح دیگری .......... علم

و رسیدن به خدا .............................................. مرگ

جالب است این موجود هوسباز چگونه همه چیز را باب میل خود کرده است . تا بیایی بفهمی چگونه فریبت داده اند باید بمیری یا به قول خودشان به خدا برسی . آنهم خدایی که در یک قدمی توست . بگذریم داشتم می گفتم ٬آن پرندگان فراموشکار یادشان رفته اگر هوس را فراموش کنند و نخواهند رها شوند همین قفس هم جای بدی نیست . اما نفهمیدم چرا سهراب سپهری می فرماید .

"من پراز فانوسم  ٬من پر از نورم و شن و پر از دار و درخت ٬ پرم از راه ، از پل ،

 از رود ، از موج پرم از سایه برگي در آب......
                                                 

                                               چه درونم تنهاست. " **

* دکتر علی شریعتی

** سهراب سپهری

                                                     امید مهراد ۲۴/۰۶/۱۳۸۶