"به نام عشق"

نگاره های خاک خورده احساسم را گرد گیری می کردم که به قلب شکسته و نا شناسی برخوردم ٬ پرسیدم کیستی ؟؟؟

گفت تو مرا نمی شناسی اما من عمری است در قلب توام . گفتم مگر می شود تو جزیی از وجودم باشی و من تو را ندیده باشم ؟؟گفت گاهی مرا تا آخر عمرت هم نمی بینی !!! تو خیلی خوش اقبال بوده ای که مرا اکنون یافتی .... گفتم چرا شکسته ای ؟؟ سکوت کرد . نگاهش پر از معنا بود .. فریاد می زد غریبه ای !!! گفتم تو مهمان نا خوانده ای هستی که من موعد آمدنت را نمی دانم . گفت اشتباه نکن! من تو را دعوت کردم ٬ تو مهمان منی .

گفتم نمی شناسمت . گفت " نشناختی ٬ نمی شناسی و نخواهی شناخت !!! "

گفتم نامت چیست ؟ شاید تو را بخاطر آورم . گفت تو فراموشکار تر از آنی که مرا بیاد بیاوری . نگاه حکیمانه اش دلم را آزرد . گفتم چیزی بگو ٬ نشانی بده شاید تو را بخاطر آورم . گفت : این ترکهای دلخراش و این من شکسته را می بینی ؟؟ کار توست !! آنگاه که فراموشم می کردی .

فریاد زدم بگو کیستی جانم به لب آمد .... گفت فرزند غریبم مرا نشناختی ؟؟ اشکم سرازیر شد ٬ بغض گلویم را گرفت .. از صدای ناله ام زخم هایش تازه ترشد ! گفت حالا که گریستی پرده ها را کنار می زنم تا مرا بهتر ببینی ..

پسرم من

                   خدا

                                    هستم !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!.

                                                                                                              امید مهراد

                                                                                                              ۸۶/۴/۱۸