توی ایت غربت پر گرگ و هراس ...دارم عین ماهیا جون می کنم ..

خستم از تظاهر ایستادگی ..جای دندون هزار گرک رو تنم

نه کسی می دونه که من چی می خوام ؟ نه خودم دونستم عیب کار کجاست

تا به هر کی میگی عاشقی چیه ؟ میگه بگذر عاشقی تو قصه هاست.....

                          .

فدریکو گارسیا لورکا....

جنایتکار عاشق... وقتی دیدمش ۱۴ سال بیشتر نداشتم .پدر مرا با او آشنا کرد .اوایل دیوانه می دیدمش اما بعد ...

گه گداری می خندید ... شعر هم می گفت ..آواز هم می خواند ..خلاصه که دیوانه بود مثله خودم ...من بیشتر شبیه به خودم بودم تا او اما او !!اما همیشه حس می کردم او چیزی می داند که من نمیدانم ..آن روزهای آخر به من میگفت تو در خودت گم شده ای .. نمی دانم ولی فکر کنم راست می گفت . وقتی فدریکو بچه بود همه او را سر به هوا می خواندند ...!!پسر حواستو جمع کن اینجور زندگی کردن آخر عاقبت نداره ها !!

اما کو گوش شنوا .. همیشه وقتی از مدرسه بر می گشت یادش می افتاد کیفش را در مدرسه جا گذاشته .. همیشه تکالیفش عقب می افتاد اما او اهمیتی نمی داد . شاید آنقدر خودخواه بود که به کسی توجه نمی کرد .. اما نه اگر اینطور بود که مثله سهراب مرا با دورترین مرغ جهان آشنا نمی کرد .

او همه چیز را برای من و ما می خواست اما افسوس .. الان ۵ سالی هست که با هم قهریم . تقصیر خودش بود .. آخرین کتابش رو نداد من بخونم .. منم باهاش قهر کردم .

آه فدریکو دلم برات تنگ شده ..اصلا منو یادت میاد ؟؟؟

بیا اینم یکی از شعرات .. برای آشتی کنون !!

امید مهراد

    Arbolé arbolé

seco y verde 

La niña del bello rostro

está cogiendo aceituna.

El viento, galán de torres,

la prende por la cintura.

Pasaron cuatro jinetes,

sobre jacas andaluzas

con trajes de azul y verde,

con largas capas oscuras.

"Vente a Córdoba, muchacha."

La niña no los escucha.

Pasaron tres torerillos

delgaditos de cintura,

con trajes color naranja

y espada de plata antigua.

"Vente a Sevilla, muchacha."

La niña no los escucha.

Cuando la tarde se puso

morada, con luz difusa,

pasó un joven que llevaba 

rosas y mirtos de luna.

الهی که بمیره اون که برادرم کشت

گاهی ما نیازمند بیابانی میشویم !
 بیابانی برای فریاد کشیدن
 با تمام وجود ...
 همانجا که انسانی نیست برای خیره شدن به تو
 و خودت را فریب بدهی به این امید که فقط او صدایت را می شنود
 و آنقدر فریاد بزنی که دیگر نای حرف زدن نداشته باشی ...
 گاهی ما نیازمند بیابانی میشویم
 برای آنکه در آغوشش دراز بکشیم و در آسمانش رقص ستاره ها را ببینیم
 و ماه  را  که به تو خیره شده
 ولی تا نزدیکترین بیابان نزیک خانه هامان  ...  راه درازیست
 شاید ... شاید باید نگاههای خیره ی مردم را به جان خرید
 وقتی فریاد می کشی و آنها خیال می کنند دیوانه ای !