گیاه تلخ افسونی!

          شوکران بنفش خورشید را

                       در جام سپید بیا بان لحظه لحظه نوشیدم

و در آینه ی نفس کشنده ی سراب

                         تصویر تو را در هر گام زنده تر یافتم

در چشمانم چه تابش ها که نریخت

                   در رگهایم چه عطش ها که نشکفت

آمدم تا تو را ببویم

               و تو زهر دوزخی ات را با نفسم آمیختی

به پاس اینهمه راهی که امدم

                                 غبار نیلی شبها را هم می گرفت

   و غریو ریگ روان خوابم را می ربود..........

گفتم ستاره ها رو بشمرم دیدم این کارا دیگه قدیمی شده

خواستم تعداد بزای یه گله خیالی رو بشمرم دیدم فایده نداره

گفتم به عشق فکر کنم یادم افتاد به خودم قول دادم عاشق نشم

خواستم به بهار فکر کنم دیدم نه! اونم عمری نداره

گفتم به تو فکر کنم .. نه تو هم نفهمیدی من چی می خوام

خواستم بخندم دیدم چیزه خنده داری وجود نداره

گفتم گریه کنم دیدم دردی رو دوا نمی کنه

خواستم کتاب بخونم از کتابخونه بابا خجالت کشیدم

خواستم.....

اصلا بگذریم از این حرفا .....

فکر کنم دیگه صبح شده ....... سلام صبح بخیر!!

آرزو می کنم حالتون خوب باشه ... اجازه می خوام یکی دیگه از شعر هامو بهتون تقدیم کنم .

(سار ها می خوانند)

ابرها آمده اند ..آسمان تیره و تار..   

رود هجران جاری! چینه معرفت اما کوتاه                              

سار ها می خوانند !!باغ بی آوایی است !!!!

واژه ها از پی هم می رقصند .....

کلماتی که به تردید شباهت دارند ذهن تنهای مرا می کاوند ...

کودکان دم صبح فکر دزدیدن سیبی هستند که در آن دورترین شاخه مرا می خواند...

دم ظهری پسرک طعنه زنان می پرسید ....

پس کجا رفته خضوع گل سرخ ؟؟ چه شد آن واژه درگیر غرور ؟؟

من به لحنی بس سرد پاسخش را دادم !!

پسر سبز بهار سخت درگیر خیالاتی سخت !!!!

سیب ها سرخی خود را به کسی می بخشند ..

که در این عالم پر مکر و ریا.... به نگاه کس و ناکس دل

خود نفروشد!!!!!

امید مهراد

۹ آبان ۸۲ خورشیدی